Η κηδεία της Δόμνας Σαμίου και ο ιός στο δικτυακό τόπο του υπουργείου Πολιτισμού

Διάβασα πριν από λίγη ώρα ότι η κηδεία της Δόμνας Σαμίου δε θα γίνει δημοσία δαπάνη και έγραψα στο twitter ότι θα είναι ντροπή μας (όλων μας) αν γίνει κάτι τέτοιο. Κατανοώ ότι είναι δικαίωμα της οικογένειάς της να την κηδέψει με δικά της έξοδα, πιστεύω όμως ότι, δεδομένης της προσφοράς της Δόμνας Σαμίου στην πολιτιστική παράδοση της Ελλάδας, είναι υποχρέωση της Ελληνικής Πολιτείας να την φροντίσει [=κηδεύσει], εκ μέρους μας, ως ένα ύστατο «ευχαριστώ».

Ψάχνοντας λοιπόν να βρω τη δήλωση του κ. υπουργού του Πολιτισμού (δεν το γράφω ειρωνικά αυτό), μήπως και μάθω περισσότερα, προσπάθησα να επισκεφτώ το δικτυακό τόπο του υπουργείου Πολιτισμού για να δω αυτή τη σελίδα:

Οπότε, ακόμη δεν έχω απάντηση.


Επίσης, διάβασα το πρωί ότι πέθανε και ο κινηματογραφιστής Νίκος Δημόπουλος, στην Αυστραλία. Ο δικτυακός τύπος στην Ελλάδα αναφέρει το γεγονός αναπαράγοντας το ίδιο κείμενο, ο δε δικτυακός ελληνόφωνος τύπος της Αυσταλίας φαίνεται να αγνοεί το γεγονός. Αυτό που προσπαθώ να εντοπίσω είναι η ημερομηνία θανάτου του και, στην καλύτερη περίπτωση, ένα μικρό βιογραφικό του (καθώς η σελίδα στην οποία παραπέμπω πιο πάνω είναι δική μου δουλειά και περιέχει μόνο τη φιλμογραφία του), αλλά μάταια.

Δε θέλω να προτρέχω, ελπίζω να είναι εντυπώσεις [μου] της στιγμής όλα αυτά που γράφω πιο πάνω (για τη Σαμίου, το υπουργείο, το Δημόπουλο) και ότι θα διορθωθούν (ακόμη και εντός της ημέρας).

Αισιοδοξία

Νομίζω ότι είμαι αισιόδοξος άνθρωπος.
Επειδή περιμένω η επόμενη ημέρα να είναι καλύτερη από την προηγούμενη.
Επειδή θέλω ο επόμενος άνθρωπος που θα συναντήσω να έχει να μου πει κάτι ενδιαφέρον, κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό.

Και για να είναι ισορροπημένα τα πράγματα, το ίδιο πρέπει να κάνω κι εγώ.
Να γίνομαι καλύτερος από πριν.
Να υλοποιώ ιδέες.
Νομίζω.

«Μαμά» είναι η λέξη που δεν άκουσε

Είσαι 17 χρονών, έγκυος και με καρκίνο που πρέπει να αντιμετωπίσεις άμεσα.
Αν προχωρήσεις στη θεραπεία, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για το έμβρυο.
Αν συνεχίσεις με την εγκυμοσύνη, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος και για σένα.

Τι κάνεις;

Στις ανασκοπήσεις του 2011 δε θα τη δούμε αυτήν την ιστορία, αλλά είχε πολύ κουράγιο αυτό το κορίτσι! Δεν άκουσε το μωρό της να τη φωνάζει «Μαμά», είναι όμως από τα καλύτερα παραδείγματα Μητέρας.

Προ-Χριστουγεννιάτικη βόλτα

Μία μικρή βόλτα στο κέντρο της Καβάλας, 10 ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα, μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα.
Από τη μία, η γιορταστική διακόσμηση, τόσο στους δρόμους όσο και στα καταστήματα. Υπάρχει μεν, και μάλιστα οπτικοακουστικά, αλλά χωρίς τίποτε ιδιαίτερο ή διαφορετικό από τις προηγούμενες χρονιές. Εντάξει, υπάρχει η οικονομική κρίση αλλά είναι η εύκολη δικαιολογία άραγε και για την έλλειψη φαντασίας;
Μου άρεσε μία κατασκευή που είδα στο δημοτικό κήπο [απολογούμαι εδώ για την έλλειψη φωτογραφιών, σκέφτηκα εκ των υστέρων να γράψω κάτι εδώ πέρα... αν βγάλω φωτογραφίες στις επόμενες βόλτες μου, θα τις προσθέσω]. Είναι σα σπιτάκι με ζωγραφιές στο εξωτερικό των «τοίχων» και με τρύπες σε συγκεκριμένα σημεία, απ' όπου κάποιο παιδάκι μπορεί να βγάλει το κεφάλι του και ο γονιός του να το φωτογραφήσει ως μέρος της εικόνας. Και μόνο που σκέφτηκα τη σκηνή, χαμογέλασα.
Κόσμος υπήρχε σχετικά πολύς (για εργάσιμη ημέρα), είτε κάνοντας ψώνια ή πίνοντας τον καφέ του. Όχι σε όλα τα καφέ όμως· μόνο 1-2 ήταν γεμάτα, τα άλλα ήταν πιο «αραιοκατοικημένα». Είδα όμως και αρκετούς ζητιάνους, κλειστά ή άδεια καταστήματα (και στους κεντρικούς δρόμους) ή άλλα υπό εκποίηση ή με ταμπέλες «Κλείνουμε - προσφορές», είδα και βρώμικα πεζοδρόμια και αγχωμένα πρόσωπα.
Καθημερινές εικόνες που δεν ξέρω αν οι γιορτές που έρχονται θα τις βελτιώσουν ή θα τις κρύψουν προσωρινά με ένα πέπλο χρυσόσκονης, για να το αποτινάξουμε σε ένα μήνα και να συνεχίσουμε τη ζωή μας.
Τουλάχιστον, χαμογελάμε στον ιδιωτικό μας βίο;

Παπαδήμος 2011

Το όνομα του κ. Παπαδήμου, ως επόμενου πιθανού πρωθυπουργού της Ελλάδας, επανέρχεται στο προσκήνιο των δελτίων ειδήσεων, τηλεοπτικών και μη, κάθε τρεις και λίγο και μου έδωσε την παρακάτω ιδέα:

Γιατί δύο άνθρωποι δε μπορεί να βλέπουν το ίδιο όνειρο;

Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα. Αν γνωρίζει κάποιος/α, ας αφήσει ένα σχόλιο, μ' ενδιαφέρει η απάντηση.

Η πολιτική σκέψη στην Ελλάδα

Το ελληνικό πολιτικό γίγνεσθαι βασίζεται σε ένα κύριο άξονα.

Τα κόμματα, χρησιμοποιώντας ωραίες λέξεις, μας λένε το εξής: «Ψηφίστε εμάς για να μη βγούνε οι άλλοι».

Οι ψηφοφόροι, όταν μπαίνουμε πίσω από το παραβάν, σκεφτόμαστε: «Θα ψηφίσω αυτούς για να μη βγούνε οι άλλοι».

Έτσι, τόσα χρόνια τώρα, πότε «εμείς», πότε «αυτοί» (και ποτέ οι «άλλοι») ασκούν την εξουσία, δημοκρατικά εκλεγμένοι και καθολικά αποτυχημένοι, και έχει φτάσει ο τόπος στα χάλια που είναι τώρα.

Για κλείσιμο θα έγραφα κάτι του τύπου «ούτε εμείς, ούτε αυτοί» αλλά έλα που δεν έχω να προτείνω κάποια εναλλακτική λύση, κοινά αποδεκτή. Μόνο να συμφωνήσουν κάποτε και «εμείς» και «αυτοί» να κυβερνήσουν μαζί, θα ήθελα.

Τότε όμως, ποιοι θα είναι οι «άλλοι»;