Πριν νυχτώσει ακόμη, ανάβει το φως της λάμπας και συνεχίζει το διάβασμα ο, άγνωστος σ' εμένα (και μακάρι να βρει το δρόμο του σε ό,τι επιλέξει), γείτονας που προετοιμάζεται για τις εξετάσεις της Γ' λυκείου. Μου θυμίζει τα παλιά τα χρόνια (όχι πολύ παλιά βρε παιδιά, τον καιρό που τα ζούσα κι εγώ αυτά) και, αν θέλετε το πιστεύετε, νοσταλγώ εκείνη την εποχή και... ζηλεύω!
Ωραία χρόνια, έτσι;
Αλλά, τι τα θέλετε; Μπορεί να ζηλεύω, αλλά δεν κάνω και τίποτε για να στρωθώ κι εγώ να διαβάσω αυτά που έχω μαζέψει...
Διακρίνω μια ανοιξιάτικη νοσταλγία; Εγώ δεν τα νοσταλγώ. Έδινα για Ιατρική και το φως έκαιγε 22 ώρες το 24ωρο :). Καλή επιτυχία πάντως στο παιδί και σε όλα τα παιδιά που προσπαθούν για το μέλλον τους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπορεί να είναι και εποχιακό το φαινόμενο, δεν ξέρω. Είναι όμως αυτή η φαινομενικά "απλή" περίοδος της ζωής μας που μου λείπει πιο πολύ.
ΑπάντησηΔιαγραφή