Ένα δωμάτιο, γεμάτο με τις αναμνήσεις του παρελθόντος, τις υποχρεώσεις του παρόντος και τα όνειρα του μέλλοντος, είναι πάντα δύσκολο να το κουμαντάρεις. Για να κάνεις κάποιες αλλαγές, να συμμαζέψεις ή να ξεσκονίσεις έστω, πρέπει από κάπου να ξεκινήσεις. Καθώς όμως αρχίζεις να μετακινείς τα υλικά, τα άυλα, σαν σκέψεις, ξεπηδούν από πίσω τους και σου θυμίζουν τα γεγονότα, τις πράξεις και τις υποσχέσεις.
Κι όλο λες πως θα το κάνεις αυτό που ξεκίνησες, ενώ ξέρεις πως, τελικά, κάτι αγαπημένο θα σε κρατήσει και θα σε βρει το βράδυ· κι ας ξεκίνησες νωρίς.
Ένα δωμάτιο, σαν τη ζωή σου.
μου θύμισες τη νύχτα του "πακεταρίσματος" για να γυρίσω από τη φοιτητούπολή μου στη θεσσαλονίκη :-(
ΑπάντησηΔιαγραφή