Απεχθάνομαι τα τηλεοπτικά "ρεπορτάζ" του δρόμου

Τα βλέπουμε καθημερινά.  Ένας δημοσιογράφος (ή "δημοσιογράφος"), παρέα με έναν εικονολήπτη (και ίσως 2-3 ακόμη τεχνικούς), να ξαμολιέται σε πολυσύχναστους δρόμους, σε πλατείες και σε αγορές και να κάνει στους περαστικούς ερωτήσεις επί παντός επιστητού, από την τιμή της πατάτας μέχρι τη συμμετοχή κάποιου αρχηγού κράτους σε κάποια σύνοδο [τα παραδείγματα είναι τυχαία].

Και, άντε καλά, για την τιμή της πατάτας μπορεί να εκφέρει γνώμη ο κάθε καταναλωτής.  Αυτό που με εξοργίζει όμως είναι η παράθεση της γνώμης κάποιου άσχετου (όπως π.χ. εγώ) για κάποιο σημαντικό ζήτημα.

Δεν ξέρω αν αυτό γίνεται με τόσο μεγάλη συχνότητα και από άλλα, ξένα τηλεοπτικά δίκτυα, όσο συχνά γίνεται εδώ από τα τηλεοπτικά κανάλια και, εδώ που τα λέμε, δεν έχει και τόση σημασία.  Το θέμα είναι ότι, ως δια μαγείας, ο Χ, άσχετος με το θέμα, πολίτης αναγορεύεται σε ισάξιο με κάποιον αρμόδιο που (λογικά) το έχει μελετήσει (και όταν αναφέρομαι σε "αρμόδιο" δε συμπεριλαμβάνω σ' αυτούς και τους "μαϊντανούς" (πολιτικούς ή τηλεσχολιαστές) που έχουν άποψη για όλα).

Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν λόγοι που γίνονται αυτά τα ρεπορτάζ:

• οι δημοσιογράφοι είναι πολλές φορές άπειροι και πρέπει να ψηθούν κάνοντας ρεπορτάζ [για να μπορούν στη συνέχεια να γίνουν "σχολιαστές παραθύρων"],
• το δελτίο πρέπει να διαρκέσει/καλύψει κάποιο συγκεκριμένο χρόνο [για να μπουν και αρκετές διαφημίσεις μετά],
• πρέπει να ακουστεί και η γνώμη του απλού πολίτη [και να τον θαυμάσει και το σόι του στην τηλεόραση, όπως πολύ σωστά μου ανέφερε δικτυακός φίλος, ο argos_t, χθες στο twitter]
  

και αυτοί οι λόγοι είναι αρκετοί για να μη γλυτώσουμε ποτέ από αυτά!

Πέραν όμως τούτων, πιστεύω ότι υπάρχει ένας σοβαρότερος λόγος.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αν προβληθούν κατάλληλα επιλεγμένες απόψεις μπορούν να διαμορφώσουν και το σχετικό κλίμα κατά το δοκούν.