Πέμπτη, Φεβρουάριος 25, 2010

Θέληση για ζωή

Είμαι συγκλονισμένος και θυμωμένος ταυτόχρονα.

Πριν από περίπου 2 ώρες, έτυχε να δω ένα μικρό κομμάτι από ένα ντοκιμαντέρ που έδειχνε η ΕΤ1, νομίζω για τη Σιέρρα Λεόνε.

Σ' αυτό το μικρό κομμάτι λοιπόν, μεταξύ άλλων, έδειξε και στιγμιότυπα από ένα ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ κάποιων νεαρών. Ο αγώνας είχε πολύ τρέξιμο, φάσεις, ένα γκολ και πανηγυρισμούς, αλλά και μια αναμνηστική φωτογραφία με όλους τους παίκτες χαρούμενους στο τέλος. Το δε γήπεδο ήταν μάλλον μια παραλία με άμμο· είχε μάλιστα και ένα δένδρο στη μέση.

Αυτό όμως που ξεχωρίζει αυτόν τον αγώνα από όλους τους άλλους είναι το γεγονός ότι όλοι οι παίκτες είχαν από ένα πόδι και δύο πατερίτσες!

Αφού είδα τις σκηνές από αυτόν τον αγώνα, δε μπόρεσα μετά να μη σκεφτώ πόσο ψεύτικα μοιάζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε οι πιο πολλοί από εμάς στην καθημερινότητα μας και για τα οποία γκρινιάζουμε, χωρίς να προσπαθούμε να δώσουμε λύσεις.

Κρίμα για τη ζωή που αφήνουμε να κυλάει ανεκμετάλλευτη και χωρίς χαρά.

3 comments:

  1. Πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει να ζουν με αυτό τον τρόπο, δηλ. να γκρινιάζουν συνέχεια για τα προβλήματα που έχουν.Τους είναι αδύνατον να είναι ξένοιαστοι & ανέμελοι.Έχουν μάθει να ζουν μέσα στο άγχος,τη μιζέρια & τη γκρίνια.Όσο θλιβερό κι αν ακούγεται είναι μια πραγματικότητα.Μια πραγματικότητα που τη συναντώ συνέχεια.
    Και να τους βρεις λύσεις για κάποια προβλήματα θα βρουν άλλα..
    Δεν είμαι απαισιόδοξη, ούτε έχω την τάση να βλέπω την άσχημη πλευρά της ζωής, το αντίθετο μάλιστα.Βρίσκομαι στην απέναντι όχθη! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όντως, συμπεριφορές τέτοιου είδους δε λείπουν από όλες τις κοινωνίες (φαντάζομαι). Ίσως λόγω άγνοιας των πιο σοβαρών προβλημάτων, ίσως λόγω μιας εσωτερικής ανάγκης να νιώσουμε σημαντικοί στον κύκλο μας ("Ο κατά φαντασίαν ασθενής" έρχεται στο μυαλό μου).

    Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ πολύ θα ήθελα να το ξαναπετύχω και να το γράψω σε ένα δισκάκι. Σκέφτομαι τώρα ότι κάτι παρόμοιο είχε κάνει η Αμελί για τον "άνθρωπο από γυαλί", στην ταινία του Ζενέ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κάποτε έκλαιγα που δεν είχα παπούτσια, μέχρι που είδα κάποιον που δεν είχε πόδια. Λουντέμης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή