Μονότροπος

Τα καλύτερα ψώνια του 2009

2009-12-31T19:48:00.001+02:00

Δεν το είχα σκοπό να γράψω παραμονή Πρωτοχρονιάς, αλλά θέλω να μοιραστώ με όλους μια όμορφη εικόνα, έστω και μόνο με κείμενο, χωρίς φωτογραφία.

Είναι περίπου μία ώρα που επιστρέψαμε από τα ψώνια της τελευταίας στιγμής από το super market. Παρέα μου ήταν ο ανηψιός μου (14,5 μηνών), ο οποίος έκανε όλη τη διαδρομή από το σπίτι στο super market και πάλι πίσω περπατώντας (έστω και όχι πολύ σταθερά). Στο γυρισμό μάλιστα κουβαλούσε και ένα μεγάλο σακουλάκι με πατατάκια (που διάλεξε ο ίδιος από το κουτί που βρισκόταν στο κάτω ράφι) στο ένα του χέρι, ενώ τον κρατούσα από το άλλο.

Η πιο ωραία σκηνή όμως ήταν όταν φτάσαμε στο ταμείο, όπου προχώρησε αγέρωχα προς την έξοδο κρατώντας τα πατατάκια, χωρίς να γνωρίζει φυσικά ότι έπρεπε να τα πληρώσουμε! Το καλό ήταν ότι δε διαμαρτυρήθηκε όταν του τα πήρα, μόνο έμεινε να τα παρακολουθεί να κινούνται επάνω στην ταινία του ταμείου... μέχρι που του τα ξαναέδωσα.

Μ' αυτήν την εικόνα λοιπόν αποχαιρετώ το 2009 και εύχομαι σε όλους το 2010 να είναι χαρούμενο σαν ένα μωρό που κάνει τα πρώτα του ψώνια, να μπορούμε να κάνουμε τις επιλογές μας και να τις κρατάμε γερά (μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι) :-)

Περπατάω και αλλάζω

2009-12-29T02:42:00.000+02:00

Περπατάω στους δρόμους και παρατηρώ τους ανθρώπους.
Οι άνθρωποι περπατούν ως συνήθως. Δεν προσέχουν τους ανθρώπους που περπατούν, επειδή έχουν συνηθίσει. Εκτός αν συμβεί κάτι ασυνήθιστο, π.χ. κάποιος να φωνάξει ένα όνομα. Τότε, ειδικά αν είναι το όνομά τους που ακούστηκε, μπορεί να γυρίσουν να κοιτάξουν φευγαλέα αυτόν που φώναξε, ίσως με την ελπίδα ότι φώναξε αυτούς.
Εδώ που τα λέμε, ακόμη κι αν χαμογελάσει κάποιος στο δρόμο ή σηκώσει ψηλά το χέρι του σε χαιρετισμό, χωρίς προφανή λόγο, πάλι θα είναι κάτι ασυνήθιστο και θα προκαλέσει το ενδιαφέρον όσων έχουν ανοιχτά τα μάτια τους.
Στο δρόμο.

Αύριο, ενώ θα περπατάω, θα χαμογελάσω.
"Γελάει ο χαζός μόνος του" θα σκεφτείς όταν θα με δεις, αναγνώστη.
Θα με προσέξεις όμως, μπορεί ακόμη και να το αναφέρεις στην παρέα σου, αν δεν έχεις κάτι πιο ενδιαφέρον να μοιραστείς.
Στο δρόμο, αύριο. Εντάξει; ;-)

Απεχθάνομαι τα τηλεοπτικά "ρεπορτάζ" του δρόμου

2009-12-10T16:02:00.000+02:00

Τα βλέπουμε καθημερινά. Ένας δημοσιογράφος (ή "δημοσιογράφος"), παρέα με έναν εικονολήπτη (και ίσως 2-3 ακόμη τεχνικούς), να ξαμολιέται σε πολυσύχναστους δρόμους, σε πλατείες και σε αγορές και να κάνει στους περαστικούς ερωτήσεις επί παντός επιστητού, από την τιμή της πατάτας μέχρι τη συμμετοχή κάποιου αρχηγού κράτους σε κάποια σύνοδο [τα παραδείγματα είναι τυχαία].

Και, άντε καλά, για την τιμή της πατάτας μπορεί να εκφέρει γνώμη ο κάθε καταναλωτής. Αυτό που με εξοργίζει όμως είναι η παράθεση της γνώμης κάποιου άσχετου (όπως π.χ. εγώ) για κάποιο σημαντικό ζήτημα.

Δεν ξέρω αν αυτό γίνεται με τόσο μεγάλη συχνότητα και από άλλα, ξένα τηλεοπτικά δίκτυα, όσο συχνά γίνεται εδώ από τα τηλεοπτικά κανάλια και, εδώ που τα λέμε, δεν έχει και τόση σημασία. Το θέμα είναι ότι, ως δια μαγείας, ο Χ, άσχετος με το θέμα, πολίτης αναγορεύεται σε ισάξιο με κάποιον αρμόδιο που (λογικά) το έχει μελετήσει (και όταν αναφέρομαι σε "αρμόδιο" δε συμπεριλαμβάνω σ' αυτούς και τους "μαϊντανούς" (πολιτικούς ή τηλεσχολιαστές) που έχουν άποψη για όλα).

Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν λόγοι που γίνονται αυτά τα ρεπορτάζ:

οι δημοσιογράφοι είναι πολλές φορές άπειροι και πρέπει να ψηθούν κάνοντας ρεπορτάζ [για να μπορούν στη συνέχεια να γίνουν "σχολιαστές παραθύρων"],
το δελτίο πρέπει να διαρκέσει/καλύψει κάποιο συγκεκριμένο χρόνο [για να μπουν και αρκετές διαφημίσεις μετά],
πρέπει να ακουστεί και η γνώμη του απλού πολίτη [και να τον θαυμάσει και το σόι του στην τηλεόραση, όπως πολύ σωστά μου ανέφερε δικτυακός φίλος, ο argos_t, χθες στο twitter]

και αυτοί οι λόγοι είναι αρκετοί για να μη γλυτώσουμε ποτέ από αυτά!

Πέραν όμως τούτων, πιστεύω ότι υπάρχει ένας σοβαρότερος λόγος.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αν προβληθούν κατάλληλα επιλεγμένες απόψεις μπορούν να διαμορφώσουν και το σχετικό κλίμα κατά το δοκούν.

Οι δύο δρόμοι στη ζωή

2009-12-02T09:49:00.001+02:00

Όταν ήμασταν μικροί, ακούγαμε τους γονείς μας να μας συμβουλεύουν να κοιτάμε και από τις δύο μεριές όταν θέλουμε να περάσουμε ένα δρόμο.
Μεγαλώνοντας, αποδεχτήκαμε ότι κάποιοι δρόμοι, από αυτούς που διαβαίνουμε κάθε μέρα, είναι μονόδρομοι.
Τώρα πια, πόσο συχνά κοιτάμε και από την άλλη μεριά, όταν πρόκειται να περάσουμε ένα μονόδρομο;

Πόσο συχνά περιμένουμε να συμβεί η έκπληξη;

Οι άθεοι και τα Χριστούγεννα

2009-12-01T10:00:00.002+02:00

Μ' αρέσουν πολύ οι, κατά δήλωσή τους, άθεοι, οι οποίοι τρελαίνονται από τη χαρά τους κάθε φορά που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και ο Δεκαπενταύγουστος, ενώ δεν παραλείπουν να γιορτάζουν την ονομαστική τους γιορτή.

Δεν έχω ακούσει, για παράδειγμα, κανέναν να χαίρεται επειδή πλησιάζει η περίοδος της Πρωτοχρονιάς· όλοι χαίρονται για το εορταστικό διάστημα που ξεκινάει τα Χριστούγεννα και φτάνει μέχρι τα Θεοφάνεια.

Τελικά βρε παιδιά, τι είστε;
Κρυπτοχριστιανοί ή απλά τεμπέληδες και χαίρεστε για τις διακοπές που σας προσφέρουν οι γιορτές;

OSFP-Valencia 2-4

2006-09-13T01:09:00.001+03:00

Άντε και του χρόνου...

Τι έγινε ρε παιδιά; Δεν ήθελε ο Ολυμπιακός να βάλει τρίτο γκολ για να γλυτώσει την εξάρα;

Ακόμη μία χρονιά, όπως φαίνεται, δε θα φορέσουν τις κοντομάνικες ευρωπαϊκές φανέλλες (που είναι αφόρετες εδώ και χρόνια) και, σαν καλοί χριστιανοί, απερίσπαστοι, θα παρακολουθήσουν τις λειτουργίες της Σαρακοστής χωρίς να δεσμεύονται από ευρωπαϊκές υποχρεώσεις. Πιστοί στις παραδόσεις μάλιστα, δέχτηκαν δύο γκολ μετά το 80ο λεπτό!

Έτσι θα μείνει μάλλον κενή η μία θέση του τελικού της Αθήνας που είχε υποσχεθεί ο πρόεδρος ένα χρόνο πριν. Δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς ο Ολυμπιακός είναι πλέον ο Τοτός του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και με χαρά, κάθε χρόνο, προσμένουν όλες οι ομάδες να κληρωθούν μαζί του!

Τα ανώνυμα κινητά τηλέφωνα και η τρομοκρατία

2009-11-09T11:52:00.000+02:00

Από σήμερα και μέχρι την 30η Ιουλίου 2010 είμαι υποχρεωμένος να δηλώσω τα πλήρη στοιχεία μου στην εταιρεία κινητής τηλεφωνίας που χρησιμοποιώ, για να προσωποποιήσω τον αριθμό του (καρτο)κινητού μου τηλεφώνου, σύμφωνα με το νόμο 3783/2009 "κατά της τρομοκρατίας και της εγκληματικότητας" που ψηφίστηκε το καλοκαίρι.

Έτσι θα εξασφαλίσει ο απλός πολίτης ότι, στην περίπτωση που θα σχεδιάσω κάποια τρομοκρατική ενέργεια, κάποια απαγωγή ή κάποια ληστεία και θα επικοινωνήσω με τους συνεργάτες μου αναφέροντας τις λεπτομέρειες του σχεδίου μας, θα μπορεί να με εντοπίσει και να με συλλάβει, πριν καν κάνω το έγκλημα που σχεδιάζω.

Έτσι θα εξασφαλίσει ο κάθε κακοποιός ότι, λίγο πριν βάλει σε εφαρμογή το σχέδιό του, θα μπορεί να κλέψει ένα προσωποποιημένο κινητό από κάποιον ανύποπτο πολίτη (που δε θα ξέρει και ποιον να ειδοποιήσει για την κλοπή... όταν τη συνειδητοποιήσει και δε νομίζει ότι "κάπου του έπεσε") και να το χρησιμοποιήσει για να καλέσει π.χ. την οικογένεια του απαχθέντος για τα λύτρα.

Έτσι, επίσης, θα εξασφαλίσει και η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας τα πλήρη στοιχεία μου (θα κρατήσουν και αντίγραφο της ταυτότητας άραγε; ) και θα μπορεί να με ενημερώνει (χωρίς να έχω συναινέσει) για τα νέα της προγράμματα και τις νέες της απίθανες προσφορές, λες και δεν είναι αρκετές οι διαφημίσεις της που βλέπω και ακούω καθημερινά παντού.

Έτσι.

Ποιος είπαμε τρομοκρατεί (και εκβιάζει) ποιον;

Η παγκοσμιοποίηση του γραπτού λόγου έχει αρχίσει...

2009-11-06T18:15:00.000+02:00

... και θα τον συνοδεύει πλέον για πάντα (μάλλον).

Κάτι που προσέχω πλέον όλο και περισσότερο στο γραπτό λόγο, όχι μόνο των νέων, αλλά και αρκετών μεγαλυτέρων σε ηλικία, είναι η αντικατάσταση του ελληνικού ερωτηματικού από το αντίστοιχο λατινικό στις ερωτηματικές προτάσεις. Για να μην ξεχνιόμαστε:

το ; είναι το ερωτηματικό του ελληνικού αλφαβήτου
το ? είναι το ερωτηματικό του λατινικού αλφαβήτου

Δεν ξέρω πού ακριβώς οφείλεται αυτή η μεταβολή. Πιθανές αιτίες: οι ξένες ταινίες (σε συνδυασμό με τη δεύτερη γλώσσα που θεωρείται πλέον δεδομένη, σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες), η αυξημένη χρήση των δικτυακών εφαρμογών (γραπτής) επικοινωνίας, η βολικότερη θέση του "?" σε σχέση με το ";" στο πληκτρολόγιο (υπολογιστών και κινητών τηλεφώνων)· ίσως υπάρχουν και άλλες.

Το θέμα είναι ότι αρχίζει να μην ενοχλεί (ολοένα και περισσότερους) και να γίνεται αποδεκτή η αντικατάσταση. Στο κάτω κάτω, το "?" στο ελληνικό αλφάβητο δεν υπάρχει, άρα δεν έχει κάποια άλλη έννοια για να την αντικαταστήσει και να δημιουργηθούν αμφισημίες.

Εντάξει, "η γλώσσα εξελίσσεται", "έχω ακόμη κάποιες πεπαλαιωμένες (δεινοσαυρικές) αντιλήψεις"... εμένα πάντως θα συνεχίσει να με ξενίζει (είμαι κολλημένος, με άλλα λόγια).

Quiz: τι θέλει να πει η διαφήμιση στο facebook;

2009-10-19T15:48:00.000+03:00

Μ' αρέσουν οι στοχευμένες διαφημίσεις. Δίνουν μια μεγαλύτερη αξία, όπως και να το κάνουμε, στο θεατή που τις βλέπει.

Την βλέπεις, ας πούμε, με μια προσεγμένη φωτογραφία και με κείμενο που σε κάνει να μη βλέπεις την ώρα να πατήσεις στο link. Έτσι πρέπει να γίνεται εξάλλου, η διαφήμιση πρέπει να είναι άμεση και θελκτική.

Ας δούμε λοιπόν μία στοχευμένη διαφήμιση (την είδα στο facebook)...

Προσωπικά έχω την εντύπωση ότι το κείμενο το έβαλαν απλά για να συνοδεύει τη φωτογραφία. Σου λέει, θα δουν τη φωτογραφία, σιγά μη διαβάσουν και το κείμενο.

Καταλαβαίνει κανείς τι θέλει να μας πει ο διαφημιστής;

Ή καλύτερα: μπορείτε να βρείτε ποιο ήταν το αρχικό αγγλικό κείμενο που μεταφράστηκε αυτόματα στα (όποια) ελληνικά;

Το δακτυλικό αποτύπωμα του Leonardo da Vinci

2009-10-13T14:31:00.000+03:00

Δε θέλω να αμφισβητήσω την είδηση, αλλά δε θα πρέπει να ξεχνάμε και τα εναλλακτικά σενάρια. Για παράδειγμα:

Φλωρεντία, γύρω στο 1460 με 1470.
Ο νεαρός Leonardo da Vinci έχει επισκεφτεί το ατελιέ του διάσημου ζωγράφου Verrocchio για κάποιο θέλημα και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
V: μικρέ, τι γυρεύεις εδώ;
L: εμ... δάσκαλε μ' έστειλε η μάνα μου να σου φέρω αυτά τα ζεστά κεφτεδάκια για το μεσημέρι.
V: χμμ, καλά. Άφησε το πιάτο επάνω στο τραπέζι.
L: δάσκαλε, τι είναι αυτό; Να το βάλω στην άκρη;
V: μηηηη! Όχι ρε ^%**%^@#*@$! Και μόλις το τέλειωσα... ΤΙ ΔΑΧΤΥΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;
L: καλά ρε δάσκαλε... μην κάνεις έτσι. Δε σου κατέστρεψα και το αριστούργημα.
V: τι λε ρε άσχετε! Ακόμη δεν είχε προλάβει να στεγνώσει η μπογιά... φύγε γρήγορα να μη σε βλέπω μπροστά μου!

Αιώνες μετά, η ζωγραφιά με τη δαχτυλιά αποδίδεται στο Leonardo, σύμφωνα με επιστημονική έρευνα.

Καλά λένε ότι την ιστορία τη γράφουν οι νικητές...

Εκλογές 2009: Πώς πρέπει να συμμετέχουν οι πολιτικοί αρχηγοί στο debate;

2009-09-17T19:36:00.000+03:00

Ομολογώ ότι είναι ένα ζήτημα που με απασχολεί πολύ τις τελευταίες ημέρες και, απ' ό,τι βλέπω, απασχολεί και τους εκπροσώπους των πολιτικών σχηματισμών που θα συμμετέχουν στις εκλογές του Οκτωβρίου. Γι' αυτό έκρινα ότι πρέπει να αποφασίσει ο κόσμος, που θα είναι και ο τελικός κριτής (και ο βασικός λόγος ύπαρξης των debates, έτσι δεν είναι;)

Πώς πρέπει να συμμετέχουν οι πολιτικοί αρχηγοί στο debate;(λογισμικό ερευνών)

Το σαυράκι μας, ο Dino

2009-09-06T23:56:00.000+03:00

Ένας απρόσκλητος επισκέπτης εμφανίστηκε στο σπίτι μας πριν από περίπου ένα μήνα. Από τότε, έχει επισκεφτεί σίγουρα την κουζίνα, το χολ και το δωμάτιό μου και χθες, όντας στο ταβάνι της κουζίνας είχε την ευγενή καλωσύνη να περιμένει να τον φωτογραφίσω.

Φυσικά δεν ξέρω το φύλο του (εδώ δεν ξέρω ούτε το είδος του -- αν κάποιος αναγνώστης γνωρίζει, ας αφήσει ένα σχόλιο) και γι' αυτό τον ονόμασα αυθαίρετα Ντίνο (από το "δεινός"/φοβερός, όπως λέμε "δεινόσαυρος"), ελπίζοντας ότι δεν είναι Ντίνα και μας επισκέφτηκε σκοπεύοντας να γίνει μαμά.

Γιατί κοιμόμαστε τα βράδια;

2009-08-15T04:21:00.000+03:00

Γιατί άραγε κοιμόμαστε τα βράδια;
Απλή απάντηση: πρέπει να ξεκουραστούμε και ο οργανισμός μας να αναλάβει δυνάμεις ώστε να ανταπεξέλθει [τι επίσημο ρήμα κι αυτό] στις απαιτήσεις της επόμενης ημέρας.

Κι όμως είναι κάποια βράδια που είναι ξεχωριστά, χαρούμενα, δημιουργικά και, στο τέλος, αξέχαστα!

Δεν έχει σημασία αν είναι αυγουστιάτικα, αν έχει φεγγάρι, αν είμαστε στο σπίτι ή αν ταξιδεύουμε.

Είτε λόγω της παρέας, είτε λόγω συνθηκών ή λόγω όρεξης για δημιουργική δουλειά, αυτά τα βράδια χαλαλίζουμε ευχαρίστως τον ύπνο μας. Κι αν την άλλη μέρα σερνόμαστε με μισόκλειστα μάτια... και τι έγινε; Θα κοιμηθούμε (κατάκοποι) το βράδυ!

Μίζες και δωράκια

2009-08-12T20:12:00.000+03:00

Είσαι επίδοξος εξυπηρετητής ατόμων που θα ήταν πρόθυμα να σου κάνουν και κάποιο δωράκι επειδή απλά είσαι καλός άνθρωπος;

Μπορείς να φορέσεις αυτό το t-shirt τότε.

Φοριέται παντού: στο δρόμο, στην παραλία, στο αυτοκίνητο, στα γραφεία (των άλλων).

"Κατάδικος" του Κωνσταντίνου Θεοτόκη

2009-07-22T02:47:00.000+03:00

Μόλις τελείωσα την ανάγνωση του βιβλίου του Κωνσταντίνου Θεοτόκη "Κατάδικος" και απομονώνω μία φράση που βάζει ο συγγραφέας να λέει ο Τουρκόγιαννος:

"Μα η αρετή είναι αντρειά, κ' η αντρειά γνωρίζεται μόνο στον κίντυνο, γι' αυτό στον κόσμο με πειρασμούς δοκιμάζεται η καλοσύνη."

ΑποCosmoPolis 2009

2009-07-19T23:50:00.000+03:00

Μόλις επέστρεψα από το Κοσμόπολις 2009, που φέτος, όχι μόνο διεξήχθη νωρίτερα από τα συνηθισμένα και σε άλλη περιοχή της Καβάλας, κράτησε μόλις 4 μέρες. Αυτή τη χρονιά μάλιστα απουσίαζε και η διεθνής συμμετοχή, οπότε μπορούμε να αφαιρέσουμε το "κοσμο" και να μείνει το "πόλις 2009".

Οικονομικές δυσκολίες; Δεν ξέρω.
Το θέμα είναι ότι είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε συγκροτήματα και καλλιτέχνες από διάφορα έθνη, απ' όλο τον κόσμο. Δεν ήταν μόνο η μουσική, τα τραγούδια και οι χοροί· στα περίπτερα μπορούσε κανείς να δοκιμάσει την κουζίνα τους, να ακούσει τις ομιλίες τους και αυτά, εμένα τουλάχιστον, μου έλειψαν φέτος.

Η αλλαγή τοποθεσίας από την Παναγία - Κάστρο στο πάρκο του Φαλήρου, έχει και τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία. Ήδη από πέρισυ κάποιες εκδηλώσεις είχαν γίνει στο πάρκο, στο χώρο πίσω από το ανοιχτό κολυμβητήριο, και νομίζω ότι ήταν καλή κίνηση.

Το φεστιβάλ είναι επιτυχημένο και πολύς κόσμος το επισκέπτεται κάθε χρόνο, έστω και τυχαία, έτσι στο άσχετο. Ελπίζω τις επόμενες χρονιές να επανέλθει ο διεθνής του χαρακτήρας και να μην εξελιχθεί σε μία ακόμη εμποροπανήγυρη!

Κοινωνική δικτύωση, σκόρπια σχόλια

2009-07-18T11:01:00.019+03:00

Αφορμή γι' αυτό το άρθρο είναι το άρθρο που έγραψε ο Νίκος με τίτλο "Google Reader: πιο social από ποτέ. Αρκεί όμως;", όπου βλέπει (κυρίως) τη θετική πλευρά των εξελίξεων. Εγώ που είμαι λίγο πιο γκρινιάρης, σκέφτομαι ότι όλη αυτή η δικτύωση μπορεί να έχει και κάποια ακόμη αρνητική εξέλιξη, την οποία θα περιγράψω στη συνέχεια.

Γράφω, που λέτε, το άρθρο μου και πατάω το κουμπί για να το δημοσιεύσω. Αμέσως, μέσω του RSS feed και του ping, ειδοποιούνται οι σχετικές υπηρεσίες (που είτε έχω ρυθμίσει εγώ ή κάποιος άλλος) και ανακοινώνουν σε διάφορα κοινωνικά δίκτυα, αναγνώστες ειδήσεων και μηχανές αναζήτησης ότι σ' αυτό το δικτυακό ημερολόγιο (blog) υπάρχει μια καινούρια ανάρτηση.

Όσοι έχουν επιλέξει να ενημερώνονται για τις νέες αναρτήσεις ή οι γνωστοί και φίλοι μου, με τους οποίους συνδέομαι στα κοινωνικά δίκτυα, θα δουν τον τίτλο και ίσως το διαβάσουν κιόλας. Αν τους αρέσει, θα πατήσουν το κουμπί "Like" ή, ίσως, κάνουν και κάποιο σχόλιο (καλό ή κακό).

Πού όμως θα γίνει αυτό το σχόλιο;
Το σκέφτεστε;

Το σχόλιο μπορεί να γίνει στο ίδιο το άρθρο στο blog που το φιλοξενεί, αλλά μπορεί και να γίνει στο friendfeed, στο facebook, στο twitter, στο Google reader ή όπου αλλού είναι δυνατό (και πιο εύκολο γι' αυτόν που θα κάνει το σχόλιο).

Ποιες είναι οι συνέπειες αυτής της ευρείας δυνατότητας σχολιασμού; Ας δούμε μερικές:

τα σχόλια είναι σκορπισμένα εδώ κι εκεί και είναι αδύνατο να γίνει κάποια συζήτηση ουσίας από τους συμμετέχοντες
τόσο ο συγγραφέας του άρθρου, όσο και οι σχολιαστές, θα είναι αδύνατο να παρακολουθήσουν (και να απαντήσουν σε) όσα γράφτηκαν
σε βάθος χρόνου, τα μόνα σχόλια που θα "επιζήσουν" θα είναι αυτά που θα έχουν γίνει στο ίδιο το άρθρο, ενώ αυτά που θα έχουν γίνει αλλού θα χαθούν όταν εμφανιστεί νέο περιεχόμενο

Προσωπικά δε μ' ενοχλεί πολύ αυτή η εξέλιξη, επειδή ούτε γράφω πολύ σημαντικά πράγματα (συνήθως), ούτε και οι αναγνώστες μου σχολιάζουν αυτά που γράφω. Σκεφτείτε όμως το εξής σενάριο:
Κάνετε μια αναζήτηση για κάποιο θέμα και, από τα αποτελέσματα της αναζήτησης, επιλέγετε να διαβάσετε κάποιο άρθρο από ένα blog. Όταν διαβάσετε το άρθρο, είναι σίγουρο ότι θα ρίξετε και μια ματιά και στα σχόλια που έχουν γίνει επ' αυτού. Τα σχόλια όμως που θα διαβάσετε θα είναι μόνο αυτά που συνοδεύουν το άρθρο και όχι τα άλλα που μπορεί να έγιναν κάπου αλλού!

Δεν αρνούμαι ότι τα κοινωνικά δίκτυα με τους αλληλοκαλυπτόμενους κύκλους των φίλων βοηθούν πολύ στη διάδοση των ιδεών, των προτάσεων και των ιστοριών που γράφει ο κάθε blogger· μήπως όμως τελικά χάνουμε την ουσία, που είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ συγγραφέα και αναγνωστών;

Ώστε θέλεις να γίνεις blogger, ε;

2008-03-30T04:26:00.004+03:00

Η ευκολία δημιουργίας ενός δικτυακού ημερολογίου (web log --> blog), καθώς και η ολοένα αυξανόμενη διείσδυση των γρήγορων δικτυακών συνδέσεων στα γραφεία αλλά και (κυρίως) στα σπίτια μας, οδήγησαν πολλούς από εμάς να φτιάξουμε (τουλάχιστον) ένα από αυτά τα καινούρια μέσα επικοινωνίας και ανταλλαγής απόψεων, είτε από περιέργεια ή με σκοπό την έκθεσή μας στο ευρύ κοινό. Γι' αυτούς λοιπόν που το σκέφτονται ακόμη (προσωπικά γνωρίζω 2-3), ιδού μερικά θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά, χωρίς κάποια ιδιαίτερη σειρά, των blogs που πρέπει να έχουν υπ' όψιν τους (στα σχόλια μπορείτε να προσθέσετε και ό,τι άλλο θεωρείτε σημαντικό):

5 λόγοι για να μην ξεκινήσεις το δικό σου blog

δεν ξέρεις ποτέ ποιος (και πότε) θα διαβάσει ό,τι έγραψες...
ό,τι γράψεις θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου (κάποτε στο μέλλον)
(αν επιτρέπεις σχόλια) δε θα είναι όλα τα σχόλια υπέρ σου...
έχεις γερό στομάχι;
μπορεί να περάσουν μήνες μέχρι να αρχίσουν οι πολλές επισκέψεις...
για σένα τα γράφεις μόνο;
πρέπει να γράφεις τακτικά και το περιεχόμενο να είναι πρωτότυπο...
τρέχα γύρευε να βρεις θέματα
όλοι οι φίλοι σου έχουν ήδη από ένα (τουλάχιστον)...
έχεις βαρεθεί να τους ακούς να μιλούν συνέχεια γι' αυτό/ά

5 λόγοι για να ξεκινήσεις το δικό σου blog

είναι δωρεάν, εύκολο στο στήσιμο και στο γράψιμο...
δε χάνεις τίποτε να δοκιμάσεις
όλοι οι φίλοι σου έχουν ήδη από ένα (τουλάχιστον)...
μπορείτε να σχολιάζετε μεταξύ σας ό,τι γράφετε
μπορείς να γράψεις ό,τι θέλεις για όποιο θέμα σ' αρέσει...
η Ελευθερία Λόγου ήταν πάντα η αγαπημένη σου φίλη
είναι ένας εύκολος τρόπος να γνωρίστείς με άτομα που αλλιώς δε θα συναντούσες ποτέ...
και ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να προκύψει
μπορείς να συνδυάσεις κείμενο, εικόνα, ήχο ή/και βίντεο σε κάθε άρθρο...
μπορεί να σε ανακαλύψει και το χόλιγουντ

Λοιπόν, τι λες να κάνεις;

Βιβλίο: Publishing a blog with Blogger

2006-08-30T14:33:00.001+03:00

Μόλις δύο μέρες μου πήρε για να το διαβάσω ολόκληρο· για δύο κυρίως λόγους:

επειδή τα πιο πολλά τα ήξερα ήδη (αφού χρησιμοποιώ το blogger.com εδώ και 16 μήνες), και
επειδή είναι γραμμένο με πολύ απλό τρόπο και περιέχει πολλές εικόνες!

Για την ακρίβεια, οι εικόνες παίζουν τον πρώτο ρόλο και το κείμενο συνοδεύει.
Παρ' όλη την απλότητά του όμως, είναι πολύ καλά δομημένο, κατανοητό και δίνει πολλές χρήσιμες πληροφορίες. Είναι χρήσιμο για κάποιον που θέλει να ξεκινήσει το δικό του ταξίδι στην «μπλογκόσφαιρα», αλλά θα πρέπει να περιμένουμε την καινούρια έκδοση επειδή το blogger.com, μετά την ενσωμάτωσή του στο άρμα του Google, προβλέπεται να αλλάξει σε αρκετά σημεία.

Το δωμάτιο

2009-06-29T01:23:00.000+03:00

Ένα δωμάτιο, γεμάτο με τις αναμνήσεις του παρελθόντος, τις υποχρεώσεις του παρόντος και τα όνειρα του μέλλοντος, είναι πάντα δύσκολο να το κουμαντάρεις. Για να κάνεις κάποιες αλλαγές, να συμμαζέψεις ή να ξεσκονίσεις έστω, πρέπει από κάπου να ξεκινήσεις. Καθώς όμως αρχίζεις να μετακινείς τα υλικά, τα άυλα, σαν σκέψεις, ξεπηδούν από πίσω τους και σου θυμίζουν τα γεγονότα, τις πράξεις και τις υποσχέσεις.

Κι όλο λες πως θα το κάνεις αυτό που ξεκίνησες, ενώ ξέρεις πως, τελικά, κάτι αγαπημένο θα σε κρατήσει και θα σε βρει το βράδυ· κι ας ξεκίνησες νωρίς.

Ένα δωμάτιο, σαν τη ζωή σου.

Σε είδα πάλι σήμερα

2009-05-30T21:11:00.000+03:00

Σε είδα πάλι σήμερα...

Μέσα στον κόσμο, με προσεγμένο μαλλί, με μαύρο γυαλί, με ωραία ρούχα και με ακόμη ωραιότερο χαμόγελο.

Με είδες και μου χαμογέλασες. Σε είδα και αναρωτήθηκα πότε ήταν που ξανασυναντηθήκαμε. Δε θυμόμουν. Μου άπλωσες το χέρι για να με χαιρετήσεις.

Τότε θυμήθηκα!

Σε είχα δει ξανά πριν από δύο μήνες, αλλά τότε δε μου είχες δώσει σημασία. Με προσπέρασες, χαμογελώντας πάντα, με την παρέα σου.

Σε είδα και πάλι πριν από 1-2 εβδομάδες, σε μια αφίσα. Και χαμογελούσες πάλι. Χαμογελούσες με αυτό το χαμόγελο, το τόσο καλωσυνάτο και τόσο ψεύτικο ταυτόχρονα, που μπορεί κάποιος να νομίσει ότι πέτρωσε επάνω σου.

Ναι ρε άθλιε υποψήφιε βολευτή, κομματόσκυλο του κερατά, που συνήθισες να χαμογελάς για να σε βλέπουν χαμογελαστό και για να μην προσέχουν τα μάτια σου που δε φαίνονται πίσω από τα μαύρα γυαλιά (που φοράς ακόμη και στη σκιά). Σ' εσένα απευθύνομαι και σου υπενθυμίζω ότι και πάλι θα με ξεχάσεις!

Κι εμένα που θα με ξεχάσεις, σκασίλα μου! Έτσι κι αλλιώς, δε σε χαιρέτησα ποτέ, ούτε πριν, ούτε και τώρα. Θα ξεχάσεις όμως κι αυτούς που σε ακούν, θα ξεχάσεις κι αυτά που λες.

Θα μας ξεχάσεις πάλι, τουλάχιστον μέχρι τις επόμενες εκλογές που θα έχεις ανάγκη την ψήφο μας. Ουστ ρε!

Οι πεταλούδες πρέπει να πετούν ελεύθερες

2009-05-27T02:24:00.000+03:00

Χθες το βράδυ παγιδεύτηκε στο δωμάτιό μου μια πεταλούδα. Συμβαίνει συχνά. Ελκύονται από το φως, μπαίνουν μέσα, σβήνουμε το φως, αναρωτιούνται πώς να βγουν!

Να την αφήσω μέσα; Δε θα μ' αφήσει να κοιμηθώ!
Να τη σκοτώσω; Ούτε συζήτηση!

Πήρα ένα σακουλάκι και το φόρεσα στο χέρι μου σα γάντι. Περίμενα μέχρι να καθήσει κάπου κοντά στη λάμπα που είχα αναμένη. Την πλησίασα σιγά σιγά, την έπιασα ελαφρά και τύλιξα γύρω της το σακουλάκι, βγάζοντάς το σιγά σιγά από το χέρι μου, ενώ την αισθανόμουν να πετάει ανήσυχη για τη ζωή της.

Βγήκα στο μπαλκόνι και άνοιξα το σακουλάκι. Την είδα που πέταξε ελεύθερη και, αφού δε μπορεί να γράψει την περιπέτειά της για να τη διαβάσουμε, την έγραψα εγώ. Σήμερα το βράδυ μπορεί να τη διηγηθεί στην οικογένειά της, όπως και κάποια προ-προ-πρόγιαγιά της που ελευθερώθηκε πριν από ένα χρόνο με τον ίδιο τρόπο.

Γέλιο και ζωή

2009-05-19T13:13:00.000+03:00

Χθες στο λεωφορείο.
Δύο κορίτσια, στη "γαλαρία", μιλάνε και γελάνε.
Στη θέση πίσω μου, μία μεσήλικη κυρία τις λέει να κάνουν πιο σιγά επειδή "είμαι άρρωστη" και συνεχίζει να κουτσομπολεύει με τη διπλανή της (μάλλον δεν ήταν πολύ άρρωστη τελικά).

Αυτή η έμμεση (;) σχέση γέλιου και υγείας μ' έκανε να αναρωτηθώ:

Γελάμε λιγότερο όσο μεγαλώνουμε;
Ή μήπως μεγαλώνουμε επειδή γελάμε λιγότερο;

Τα παιδιά δε θέλουν και πολύ για να γελάσουν, ακόμη και με ανθρώπους που δεν ξέρουν καλά. Οι ενήλικες αντίθετα, μέχρι και παροιμία έχουν για να δικαιολογηθούν: "Γελάει ο χαζός μόνος του" λένε!

Το σκέφτηκα λίγο ακόμη... το κακό δεν είναι τόσο το ότι, όσο μεγαλώνουμε, γελάμε λιγότερο, όσο το ότι (αρχίζουν να) μας ενοχλούν τα γέλια των άλλων!

Των άλλων που, μεγαλώνοντας, εντάσσονται σιγά σιγά στο γενικό σχέδιο αποφυγής του γέλιου και ενοχλούνται με τη σειρά τους από τα γέλια των άλλων.

Κύκλος.

Αχ, τα όμορφα κορίτσια!

2009-04-28T00:32:00.000+03:00

Έγραψα πριν από λίγο καιρό για ένα μικρό αγοράκι που συνάντησα στο σούπερ μάρκετ.

Σήμερα το μεσημέρι ήμουν έξω από το δημοτικό σχολείο που πήγαινα μικρός και άκουσα έναν άλλο μικρό, που μόλις είχε σχολάσει, να λέει στη μαμά του:

Να σου πω κάτι μαμά;
Πιο πολύ λατρεύω [μικρή διακοπή] τα όμορφα κορίτσια

Συνειδητοποιημένος ο μικρός και μάλιστα σε υπέρ-υπερθετικό βαθμό, αφού όχι μόνο λατρεύει, αλλά και πιο πολύ [που περισσότερο δε γίνεται] τα όμορφα κορίτσια!

Αυτή η όμορφη φράση λοιπόν, μου θύμισε δύο πράγματα:

το ανέκδοτο που πάει ένας παππούς στο γιατρό και του λέει: "Γιατρέ, στην ηλικία μου συνεχίζω να κυνηγάω μικρούλες, αλλά δε μπορώ να θυμηθώ το γιατί!"

το τραγούδι που ερμήνευσε ο Βασίλης Αυλωνίτης, στην ταινία "Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο" αν θυμάμαι καλά, με τον αθάνατο στίχο:
Αχ βρε παλιομισοφόρια
τι τραβάν για σας τ' αγόρια (2)

Η Τρίτη των βιβλίων #booktuesday

2009-04-14T21:04:00.000+03:00

Η #booktuesday έκανε σήμερα τη δεύτερη εμφάνισή της στο twitter και νομίζω ότι είναι καλό να γράψουμε κάποια πράγματα γι' αυτήν. Από πού να αρχίσω όμως;

Ας αρχίσω από το twitter λοιπόν...
Επειδή δεν έχω ξαναγράψει εδώ για το twitter, αναφέρω μόνο ότι πρόκειται μία πλατφόρμα δημοσίων συζητήσεων (κατά κάποιο τρόπο η εξέλιξη του IRC, αν είχατε ασχοληθεί πιο παλιά με το αντικείμενο), όπου ο καθένας που συμμετέχει γράφει ένα σύντομο μήνυμα κάθε φορά και αυτό εμφανίζεται και σε όσους τον ακολουθούν, οπότε μπορούν να απαντήσουν ή να σχολιάσουν.

Έτσι, από τη μια δημιουργούνται δικτυακές κοινότητες από άτομα με κοινά ενδιαφέροντα και, από την άλλη, δίνεται η ευκαιρία, σε όποιον θέλει, να παρακολουθεί (ακόμη και ανώνυμα, χωρίς να εγγραφεί δηλαδή στην υπηρεσία) τα γεγονότα την ώρα που γίνονται.

Πριν από μία εβδομάδα λοιπόν, είχαμε μία μάλλον άσχετη συζήτηση (στο twitter φυσικά) με το ZlatkoGR και, επειδή υπάρχει το σχετικό έθιμο κάθε Παρασκευή όσα μέλη θέλουν να προτείνουν σε όσους τα ακολουθούν κάποια άλλα μέλη που αξίζει να ακολουθήσουν (η λεγόμενη followfriday), του πρότεινα (μεταξύ σοβαρού και αστείου), εμείς που διαβάζουμε βιβλία, να καθιερώσουμε την booktuesday ως την ημέρα που θα προτείνουμε προς αλλήλους (αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο) κάποιο βιβλίο. Η booktuesday λοιπόν, σύμφωνα με τον ορισμό του Γιάννη είναι:

Κάθε Τρίτη, μοιραζόμαστε το βιβλίο που διαβάζουμε, με tag #booktuesday. Γιατί οι twitterers διαβάζουν κιόλας!

Αν ενδιαφέρεστε, μπορείτε να δείτε όλες τις μέχρι τώρα προτάσεις στη σελίδα #booktuesday και να γραφτείτε στο σχετικό RSS feed.

Το καλό όμως με τις προτάσεις αυτές, πέραν της συλλογής τίτλων και συγγραφέων (καθώς και της σύντομης άποψης που γράφει όποιος συμμετέχει), είναι και οι συζητήσεις που προκύπτουν μεταξύ μας, αν π.χ. εμφανιστεί κάποιο βιβλίο που έχουμε διαβάσει ήδη ή που θα θέλαμε να διαβάσουμε στο μέλλον.

Θέλω να ελπίζω πως, καθώς θα εμφανίζονται οι μελλοντικές Τρίτες, θα αυξάνονται και όσοι θα συμμετέχουν και θα μας δοθεί η ευκαιρία να κάνουμε ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

Αν θέλετε να συμμετέχετε, μη φοβάστε! Άλλοι κανόνες, πλην του παραπάνω ορισμού, δεν υπάρχουν και νομίζουμε ότι είναι καλύτερα έτσι!

Α ναι, αν έχετε λογαριασμό στο twitter και θέλετε να με "παρακολουθείτε" :-) θα με βρείτε με το έτερο παρόνομά μου, το tosoAplos.