Πέμπτη, Ιανουαρίου 12, 2017

... τώρα που λιώνουνε τα χιόνια

Με προσοχή το περπάτημα· κίνδυνοι παντού!


Κυριακή, Ιανουαρίου 01, 2017

Το ποδόσφαιρο της εφηβείας μας

Για χάρη του μικρού ανηψιού «ξέθαψα» σήμερα και πάλι τις 4 ομάδες και το γήπεδο subbuteo, που κρατώ επιμελώς κρυμμένα στη ντουλάπα του χολ. Μαζί τους όμως ξέθαψα περισσότερες αναμνήσεις, από αυτές που κρατώ επιμελώς κρυμμένες στη «ντουλάπα» του μυαλού.

Subbuteo γήπεδο και ομάδες

4 ή 6 πρωταθλήματα (με πλήρες πρόγραμμα 2 γύρων) είχαμε οργανώσει, εκείνα τα χρόνια του σχολείου, μία παρέα με μεταβαλλόμενο αριθμό μελών και κάθε Κυριακή πρωί ή μεσημέρι βρισκόμασταν σε διαφορετικό γήπεδο-σπίτι, όπου γινόταν όλοι οι αγώνες των επόμενων 2 ή 3 αγωνιστικών, σύμφωνα με το πρόγραμμα.
Ήμασταν από τους τυχερούς, αφού και μπάλα με τα πόδια παίζαμε στο σχολείο ή στο πάρκο, χωρισμένοι σε ομάδες, αλλά και βρισκόμασταν σε σπίτια φίλων για αγώνες δεξιοτεχνίας με τα χέρια, ατομικά σε αυτήν την περίπτωση.

Ξέρω ότι κάπου έχω κρατήσει και τα αποτελέσματα των αγώνων αυτών των πρωταθλημάτων· όταν τα ξαναβρώ, θα τα βάλω κι αυτά μαζί με τις ομάδες και το γήπεδο.

Τόσα χρόνια μετά, η τότε παρέα δε συναντιέται πια, αλλά οι παίκτες των ομάδων είχαν ξανά την ευκαιρία να πατήσουν γήπεδο.


Τρίτη, Δεκεμβρίου 27, 2016

Τα δέντρα που αγκαλιάζουν τα σίδερα

Στην αυλή ενός σχολείου της Καβάλας υπάρχουν δύο δέντρα που αγκαλιάζουν τα σίδερα της περίφραξης.
Εξέλιξη.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 21, 2016

Τα προσωπικά δεδομένα πριν από 60 χρόνια

Είναι γνωστό ότι οι εφημερίδες, πριν από αρκετά χρόνια, δε δίσταζαν να δημοσιεύσουν ονοματεπώνυμα, ηλικίες και διευθύνσεις κατοικίας όσων συλλαμβάνονταν να παρανομούν.
Όλων; Όχι βέβαια!
Όπως διαβάζω σε μία είδηση σε εφημερίδα του 1952 («Η Πρωινή», Καβάλα, 12 Σεπτεμβρίου), από τον κανόνα αυτό της δημόσιας διαπόμπευσης φαίνεται ότι εξαιρούνται οι πλούσιες κυρίες.

Τρίτη, Δεκεμβρίου 20, 2016

Αποχαιρετισμός στο 2016

Τα άδεια, τρομαγμένα μάτια,
σε πρόσωπα άσπρα από τη σκόνη,
των παιδιών που έζησαν τον πόλεμο.
Δεν τα ξεχνάω.

Δευτέρα, Αυγούστου 29, 2016

Σάββατο, Αυγούστου 27, 2016

Πρωινός καφές

Στα αριστερά μου κάποιος διαβάζει, έστω και στο τάμπλετ. Απέναντι ένας, νεαρός, διαβάζει εφημερίδα.
Στα δεξιά μου κυριαρχεί μία παρέα τεσσάρων ατόμων με συζήτηση διανθισμένη με κλισέ ατάκες επιπέδου «τα καλύτερα του φουμπού» και συνολικού άι-κιου γύρω στο 150. Τώρα που έφυγε προσωρινά η μία, το άι-κιου ξαφνικά σα να αυξήθηκε.
Είναι μία από τις λίγες στιγμές που εκτιμώ τη φασαρία του περιβάλλοντος.
Δεν είμαι σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, αλλά κι αυτά βγαλμένα από τη ζωή είναι.