Παρασκευή, Ιανουαρίου 14, 2011

Κύριε Πρόεδρε, η ομίχλη είναι μέσα μας και όχι μόνο γύρω μας

Διάβασα πριν από λίγο τις παρακάτω, αντικρουόμενες, ειδήσεις στο twitter:

Ομίχλη...

Από τη μία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αισιοδοξεί ότι η ομίχλη που μας τυλίγει θα διαλυθεί. Μαζί του.

Από την άλλη, η επιβεβαίωση της απαισιόδοξης άποψης ότι αυτή η ομίχλη δε διαλύεται με τίποτε ή, τουλάχιστον, δε βρίσκονται εύκολα αυτοί που θα θελήσουν να τη διαλύσουν. Το σίγουρο είναι ότι η παραγραφή αδικημάτων, για τυπικούς λόγους, δεν αθωώνει κανέναν και αφήνει να πλανάται επάνω από όλους μας μια καταχνιά.  Είναι πρόσφατη και η αθώωση 4 (νυν) βολευτών από τους ομοίους τους.

Θέλω να πιστέψω τον κ. Πρόεδρο, λίγα λεπτά της ώρας όμως αρκούν για να με βγάλουν από τις αυταπάτες μου και σκέφτομαι ότι χρειάζεται πολύ δυνατός αέρας τελικά, για να φύγει το ντουμάνι που προκαλεί την ομίχλη.

Σάββατο, Ιανουαρίου 01, 2011

Το τείχος που (θα) μας χωρίζει

Διαβάζοντας σήμερα για το τείχος χιλιομέτρων που προτίθεται να σηκώσει δίπλα στον Έβρο η κυβέρνηση, αυτόματα μου ήρθαν στο μυαλό δύο πράγματα:
  • το τείχος της Μεγάπολης-1, που χώριζε την πόλη από την καταραμένη Γη,
  • τα Τείχη του Κ.Π.Καβάφη.
Σκέφτηκα ότι και οι παππούδες μου, εκείνο τον καιρό που ήρθαν στην Ελλάδα, «παράνομοι μετανάστες» ήταν τότε, μόνο που επίσημα ήταν «πρόσφυγες» και ανεπίσημα «τουρκομερίτες». Θα μου πείτε «άλλα χρόνια και άλλες συνθήκες τότε».

Στη συνέχεια σκέφτηκα ότι όσοι ζουν δίπλα στο ποτάμι, δε θα το βλέπουν πια.

Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. [1]

Δε μ' αρέσει ο κόσμος που έφτιαξα, παππού.