Σάββατο, Ιουλίου 26, 2014

Μια μικρή ιστορία, σαν παραμύθι

Την ιστορία που ακολουθεί νιώθω ότι πρέπει να τη γράψω, ειδικά σήμερα... Δε νομίζω ότι έχουν τόση σημασία οι τόποι και ο χρόνος· πιο σημαντικές είναι οι πράξεις των ανθρώπων.


Κάποτε, που λέτε, πολλά χρόνια πριν, ήταν ένα ζευγάρι που δεν είχε παιδιά· ήθελε όμως πολύ να αποκτήσει τουλάχιστον 1 ή 2. Ήταν όμως άτυχο, καθώς και τα 3 κοριτσάκια που γεννήθηκαν δεν κατόρθωσαν να ζήσουν πολύ καιρό, ενώ η γυναίκα είχε και μία έκτρωση ενδιάμεσα. Ήταν όμως τόσο μεγάλη η επιθυμία τους να γίνουν γονείς που αποφάσισαν να δοκιμάσουν ακόμη μία φορά.

Όταν, λοιπόν, η γυναίκα έμεινε και πάλι έγκυος (για 5η φορά), αποφάσισαν να επισκεφτούν ένα μεγάλο νοσοκομείο μιας μεγάλης πόλης, ταξιδεύοντας από τη μικρή πόλη που ζούσαν, για να πάρουν μία υπεύθυνη γνώμη από το συμβούλιο των καθηγητών-γιατρών που ήταν εκεί για το τι συμβαίνει. Στη συζήτηση που έγινε στο γραφείο με παρόντες 3 πανεπιστημιακούς, το ζευγάρι άκουσε να τους λένε ότι θα έπρεπε να γίνουν πολλές μηνιαίες εξετάσεις και ότι το παιδί που θα γεννιόταν θα έπρεπε στη συνέχεια να υποβληθεί κι αυτό σε εξετάσεις, χωρίς όμως να είναι βέβαιο ότι θα ζούσε, θα έπρεπε να «παίξουν ένα λαχείο». Το ζευγάρι αντέδρασε άμεσα, με τον άνδρα να δηλώνει έξαλλος «εμείς ήρθαμε ως εδώ για να πάρουμε μία υπεύθυνη γνώμη κι εσείς μας λέτε να παίξουμε λαχείο;»

Με δεδομένο όμως ότι η μόνη εναλλακτική λύση ήταν και πάλι η έκτρωση, η γυναίκα αποφάσισε να επισκεφτεί και κάποιον άλλο γιατρό (καλή του ώρα, αν ζει ακόμη ο άνθρωπος), σε άλλη πόλη, για τον οποίο είχε ακούσει καλά λόγια, αν και ο άνδρας της ήταν επιφυλακτικός και τη ρώτησε «είσαι σίγουρη ότι θέλεις να κλαις για άλλους 9 μήνες;»

Επισκέφτηκαν λοιπόν αυτό το γιατρό, ο οποίος αφού είδε τα αποτελέσματα των πρώτων εξετάσεων, συνέστησε μια θεραπεία με περισσότερο σίδηρο και ασβέστιο και τους είπε ότι όλα θα πάνε καλά.

Πραγματικά, λίγους μήνες μετά γεννήθηκε ένα αγοράκι, κοντά 5 κιλά βαρύ, που ήταν αρκετά τυχερό ώστε να ζήσει, να αποκτήσει στη συνέχεια και μια αδελφούλα και να μεγαλώσουν χωρίς προβλήματα υγείας.

Ήμουν όμως κι εγώ εκεί (όπως λέμε στα παραμύθια) και μάλιστα ήμουν αρκετά τυχερός ώστε να μεγαλώσω, να αποκτήσω καλούς φίλους και, κυρίως, να είμαι κοντά στον μπαμπά μου, μέχρι χθες που ησύχασε από την αρρώστια που τον κατέβαλε τα τελευταία χρόνια, και στη μαμά μου, που μου έχει πει αυτή τη μικρή ιστορία αρκετές φορές κι ελπίζω αυτή η μικρή ιστορία να βοηθήσει, με τη σειρά της, και άλλα ζευγάρια που μπορεί να τη διαβάσουν και αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα, να πάρουν τις αποφάσεις τους.