Πέμπτη, Οκτωβρίου 22, 2015

Το «φρούριο» του σχολείου μου (το ένα από τα δύο δηλαδή)

Εκεί που βρίσκεται τώρα το γυμναστήριο του 12ου δημοτικού σχολείου Καβάλας, πολλά χρόνια πριν υπήρχε ένας κήπος. Είχε μεγάλα και μικρά δέντρα και περικλειόταν από θάμνους, με τέτοιο τρόπο που στα δικά μας μάτια έμοιαζε με φρούριο.

Πίσω από τους θάμνους, μέσα στον κήπο, υπήρχαν μονοπάτια, στενά και λίγο πιο πλατιά και η δομή τους θύμιζε λαβύρινθο και μπορεί κάπως έτσι να σκεφτόμασταν ότι ήταν το σπίτι του Μινώταυρου, όταν μάθαμε για αυτό στο μάθημα.

Υπήρχε φως όμως όταν παίζαμε εκεί και δε φοβόμασταν.

Ίσως, τελικά, αυτός ο τεράστιος λαβύρινθος-κήπος να ήταν απλά 5-10 δέντρα και μερικοί θάμνοι· σίγουρα έτσι θα τον έβλεπαν οι μεγάλοι που μπορούσαν να δουν πάνω από τους θάμνους. Για εμάς όμως ήταν φρούριο και στο μυαλό μου είναι ακόμη πράσινο και καφέ με αγκάθια και χώμα.